hi folks!

Uitgelicht

Ik ben Paulien, studente journalistiek in Antwerpen. Via deze blog wil ik niet alleen mijn verplicht werk voor school als journaliste in spe openbaar maken, er zullen regelmatig ook artikels en andere dingen verschijnen die mijn aandacht trekken of mijn interesse wekken. Enjoy, and please feel free to provide your feedback! Daar word ik alleen beter van.. :)

recensie | mediakritiek in een pittig jasje

MEDIAKRITIEK IN EEN PITTIG JASJE

Journalisten worden tegenwoordig om de oren geslagen met bergen mediakritiek. In De Nieuwsfabriek brengt Rob Wijnberg, jonge filosoof en ex-hoofdredacteur van de Nederlandse krant nrc.next, zijn versie daarvan. Hij is zeker en vast de eerste niet om zijn kritiek te spuien, maar de verpakking is vernieuwend, beredeneerd en humoristisch.

Nieuws is selectief, conservatief en repetitief

De kaft liegt er niet om. De mediasector is een aandachtseconomie en journalistiek is verworden tot een nieuwsfabriek waar kijkcijfers, advertentie-inkomsten en winstgevendheid gelden als onbetwistbare graadmeters voor succes. Bovendien is nieuws de grootste onopgemerkte verslaving van onze tijd. Wijnbergs beoordelingen zijn hard, doordacht en vaak negatief. Maar daarom is het dan ook een mediakritisch boek.

Wijnberg hekelt drie belangrijke tekortkomingen van nieuws. Allereerst gaat nieuws altijd over uitzonderingen en is het dus selectief. Nieuws maakt ons wereldbeeld uit, maar omdat er een zekere absurditeit in het nieuws sluipt, misvormt het ons wereldbeeld ook. Vooruitgang blijft structureel onderbelicht. De impact van vooruitgang en invloedrijke ontwikkelingen merken we pas na enkele decennia op. Daarnaast is nieuws conservatief, het gaat steeds over wat er slecht gaat in de wereld. Ondertussen wijzen onderzoeken uit dat we er wel degelijk, op vrijwel alle vlakken, beter aan toe zijn dan pakweg 30 jaar geleden. Tot slot is nieuws repetitief en dus niet nieuw. En dan gaat het niet alleen over de onderwerpkeuze, maar ook over de gekozen invalshoek en het oordeel. Wijnberg gebruikt in dat verband ook de term ‘agendajournalistiek’ en doelt daarmee op items die telkens opnieuw tot nieuws worden gebombardeerd.

Robs negen geboden

Maar oordeel niet te snel, want in de epiloog probeert hij proactief veelvoorkomende punten van kritiek op zijn werk in de kiem te smoren. Het mag trouwens gezegd dat ook de lancering van dit boek doordacht is. Wijnberg staat op het punt zijn digitale krant, decorrespondent.nl op te richten. De krachtlijnen van dit utopische en in zijn ogen ideale medium zet hij in de epiloog van dit essay al uiteen. Met die negen geboden beperkt hij zich niet tot visieloze kritiek, maar geeft Wijnberg onmiddellijk enkele concrete, al dan niet haalbare ideeën om de geschreven pers anders en beter te organiseren. Zo ziet hij in de globalisering en de digitalisering ontwikkelingen die moeilijk overschat kunnen worden, net zoals de kansen die ze voor de traditionele media en de journalistiek tout court met zich meebrengen. Meer journalistieke zelfreflectie, meer achtergrond- en contextverhalen en een grensoverschrijdende in plaats van een nationale redactie-indeling lijken me reële en werkbare principes.

Opiniedwang

De maatschappelijke relevantie van journalistiek moet te vaak onderdoen voor de economische parameters die centraal staan. Voor onderzoeksjournalistiek is geen ruimte en geen geld meer. De kwaliteit van het nieuws gaat er bijgevolg zienderogen op achteruit en de lezer is verworden tot een product voor de adverteerder. Concurrentie vormt daarvoor, naast de commerciële bedrijfsstructuur van vele nieuwsmedia, de belangrijkste drijfveer. Van journalistiek naar infotainment. Dat leidt tot een slecht geïnformeerd en soms tot een misleid publiek. De huidige opiniedwang die zelfs tot aan de kijker/lezer/luisteraar reikt, versterkt dat effect alleen. In de moderne mediacratie wordt het publiek voortdurend in een opiniedwangbuis gemurwd waarin genuanceerde of beredeneerde meningen liever niet aan bod komen. Bovendien laat dat zwart-witdenken de vele grijstinten in de werkelijkheid buiten beschouwing.

Zijn diagnose van het huidige medialandschap gaat ook op voor Vlaanderen. Er zijn gemakkelijk Vlaamse tegenhangers te vinden voor de talrijke Nederlandse voorbeelden die Wijnberg geeft, over het algemeen spelen hier dezelfde commerciële marktmechanismen mee. Zijn negen geboden ter verbetering van dat landschap zijn vernieuwend en zetten op zijn minst aan tot nadenken. Bij de haalbaarheid van enkele van zijn ideeën plaats ik voorlopig wel enkele vraagtekens. De evolutie en de ‘oplage’ van zijn digitale krant zullen op termijn uitsluitsel bieden.

Dagen zonder vleesje

I’m a meat addict, let that be clear. My boyfriend is a vegetarian.

Yep, afknapper n° uno.

Zonder het zelf goed en wel te beseffen, rolde ik afgelopen donderdag “dagen zonder vlees” binnen. Onvoorstelbaar, ik hou het al een week vol.

Laat ik hier eerlijk over zijn. Toen Chris me vertelde dat hij vegetariër was, voelde ik iets knappen vanbinnen. Geen gezamenlijke hmmm’s, ohhh’s en happy faces over sappige seignant lamskoteletjes, steak rossini’s, scampi’s in een sweet chilli & honey sausje, een uitgebreid English breakfast, het knapperige velletje van een kipje dat net uit de oven komt, américain préparé, bouillabaise marseillaise, boontjes in spek of gewoon een ordinaire spaghetti. Al zijn andere positieve eigenschappen daargelaten, had ik toch even tijd nodig om me daar overheen te zetten. Als carnivoor in hart en nieren moest ik even slikken.

Enkele dineetjes verder bleek al dat vegetarisch gedoe best mee te vallen. Eén à twee keer per week toonde ik me solidair en af en toe haalde ik alles uit de kast om een origineel  en smaakvol vegetarisch gerechtje op tafel te toveren. Op restaurant bestellen we regelmatig een veggie pasta en ditto pizza, de combinatie van pizza en pasta is onweerstaanbaar. Italië tot de tweede macht en beide blij.

Afgelopen donderdagavond bleek ik zin te hebben in quiche. Quiche met geitenkaas, spinazie, tomaten en een side salad it was. Vrijdag en zaterdag verbleven we bij een veggie vriend van Chris in Amsterdam en had ik, wat het eten betrof, weinig eisen te stellen. Zondagmiddag een veggie broodje in zowaar de beste bagelzaak van Amsterdam en ‘s avonds liet ik me overhalen een veggie bicky te proberen. Wie had dat ooit gedacht. Die avond drong het tot me door dat ik zonder het goed en wel te beseffen in zo maar even vier dagen zonder vleesje terecht was gekomen. Jep, thanks. Dat schouderklopje had ik mezelf ook al gegeven.

Ik wou de uitdaging aangaan en probeerde mezelf moed in te spreken met iets als: ik hou dit nu al vier dagen vol, than I can handle forty! Let’s do this!

Maandag stond ik in de Delhaize achter de plastieken ruit van de slaatjes en was de verleiding erg groot om die Mexicaanse kipsalade mee te grissen. Guess what, I didn’t! Kaas met confituur werd het. Laat ik in elk geval hopen dat de inspiratie voor creatieve lunches met de week groter wordt, want dit trek ik niet lang.

So far, so good. Week één is achter de rug. Al moet ik wel zeggen dat ik al met wat minder goesting uitkijk naar de traktatie van de bomma en de bompa hun 85ste verjaardag en de weekends thuis, gastronomisch als we zijn.

Bon, wish me luck.

P.

another pearl

Video

Fran goes solo!! De madam die de vocals verzorgt in Oliver Koletzki’s nummers heeft een eigen soloalbum uitgebracht. Verschillende artiesten maakten van “The Spell” al een remix. De beste mag de officiële remix op zijn/haar (jep, ook haar naamgenoot deed mee) naam schrijven (link komt eraan).

This one reaaaaaaaaaaaly is my favorite! Check ook “Hypnotized” van Oliver Koletzki & Fran.